[SF] Jo-TROOP@BB Story part 1 (NC 69+1)

posted on 05 Jul 2009 22:48 by whyme19 in FanFictionBIGBANG

 [SF]Jo-TROOP@BB Story part 1:  โจซองมิน feat. ท้อปจี เบรี แดซอง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

(ประเทศญี่ปุ่น 6 โมงเย็น คอนโดของ 5 หนุ่มเกาหลี..........BIGBANG)

 

"........จียง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้นะ!"

 

"ไม่เอา! ไม่เปลี่ยน! ฉันจะแต่งตัวแบบนี้ พี่มีปัญหารึไง?"

 

"มีสิ! มีมากด้วย! จียง........ควอนจียง จะยอมไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดีหรือไม่"

 

"ไม่!!!"

 

"G - Dragon! ทำไมถึงได้ดื้อด้านแบบนี้วะ ห๊า! จะใส่ชุดแบบนี้ออกไปปาร์ตี้ได้ไง พี่ไม่ยอมนะ!"

 

"พี่ไม่ยอมแต่ฉันยอมนี่นา อย่ามาพาลใส่กันแบบนี้นะ T.O.P."

 

"พี่ไม่ได้พาล แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็อย่าหวังว่าจะได้ออกจากบ้านไปด้วยชุดแบบนี้!!"

 

............แม้จะใกล้ถึงเวลาที่ต้องเดินทางไปงาน Private Party แต่พี่ใหญ่กับลีดเดอร์แห่งวง BIGBANG กลับยังคงยืนประจันหน้าพลางเสียงดังใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางสงครามย่อยๆ ที่คุระอุและไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้นลงโดยง่าย ร่างเตี้ย เอ้ย! ร่างแกร่งของยองเบยังคงยืนจับจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสนใจ ดวงตาคู่เรียวที่จับสลับไปมาระหว่างพี่ใหญ่แต่ไปหยุดที่ลีดเดอร์เพื่อนรักนานกว่ายังคงอ่อนโยน...........แต่แอบแฝงไว้ซึ่งประกายเศร้าจางๆ จนถ้าไม่ใช่คนรู้จักสนิทสนมกันจริงคงอาจเผลอมองข้ามไป

 

แต่นั่นไม่ใช่กับเขาซึ่งคอยแอบมองตามพี่ชายตัวหนาอยู่เสมอโดยที่เจ้าตัวไม่เคยรับรู้............ไม่เคยรู้ตัว

 

"จียง! นี่ต้องให้พี่ใช้กำลังจริงๆ ใช่ไหม!"

 

"อ๊ะ! อย่านะ........โอ๊ยยยยย ไอ้ท้อปปปป ฮึก........ยองเบบบบ ไอ้ท้อปมันจะถลกหนังฉันอยู่แล้วนะ ช่วยกันหน่อยเซ่ะ!"

 

"นี่! พี่เป็นพี่นายนะ เรียกไอ้แบบนี้ได้ไงจียง!"

 

"โอ๊ยยยยยย ไอ้........ยองเบ๊~~~"

 

แค่จียงเรียกหา ยองเบก็แทบจะถลาเข้าไปดึงตัวเพื่อนรักออกมาจากอ้อมแขนที่รัดแน่นของพี่ใหญ่ แต่เพราะรู้ตัวว่า ไม่มีสิทธิ เด็กหนุ่มหน้าเข้มก็เลยทำได้แค่แอบยิ้มเศร้าๆ แล้วพูดเสียงเรียบจนแม้แต่จียงกับท้อปก็ยังไม่อาจจับอารมณ์ที่แท้จริงของเขาได้

 

"เมิงก็เลิกโวยวายซะทีน่า ไอ้จี ถ้าท้อปฮยองเค้าไม่หวง เค้าก็คงยอมให้เมิงออกจากบ้านไปทั้งที่ใส่ชุดแบบนี้แล้วล่ะน่า"

 

"ชุดแบบนี้ เมิงหมายความว่าไง! กุก็แต่งชุดธรรมดาอ่ะ เมิงกะพี่ท้อปอย่ามาไซโคกุนะ"

 

คนใส่ ชุดธรรมดา ยังคงเถียงเสียงฉอดๆ แถมยังไม่ยอมรับรู้ถึงสายตาระอาของพี่ชายและเพื่อนรักที่มองตรงมายังเสื้อผ้าธรรมดาๆ ของตัวเองเลย........เอ่อะ จะว่าไปจียงก็ใส่เสื้อผ้าธรรมดาจริงๆ แหละ ก็แค่เสื้อกล้ามตัวบางเฉียบสีชมพูสดใสแถมยังสั้นจนเห็นบั้นเอวขาวลอยเด่นกับกางเกงเดฟยีนส์ดำเอวโหลดต่ำจนเกือบหลุดแถมยังรัดรูปซะ! ที่สำคัญ ไอ้ริ้วขาดยาวๆ ไปจนถึงต้นขาขาวเนียนนั่น.........มันก็เป็นแค่กางเกงทั่วๆ ไปที่ผู้ชายที่ไหนเค้าก็ใส่กัน

 

..............ซะทีไหนล่ะ!!!!!!!

 

"ไอ้จี เมิงเลิกดื้อซะที ไปเปลี่ยนชุดซะ! เสื้อเมิงมันบางจนหัวนมดันออกมาแล้วน่ะ แล้วยังไอ้กางเกงขาดๆ รัดตูดตัวนี้อีก เมื่อไหร่เมิงจะยอมทิ้งๆ ไปซะทีวะ ผู้ชายที่ไหนเค้าแต่งตัวแบบเมิงกันเนี่ย?"

 

"ก็ผู้ชายแบบกุเนี่ยแหละ เมิงมีปัญหาอะไรนักหนาไอ้โซล.........โอ๊ยยยย เชี่ย! ไอ้ท้อป อย่าดึงเสื้อผ้ากุดิ ฮึก........พวกเมิงรุมกุทำไมอ่ะ ฮือออออ ซึงรี..........ช่วยพี่ด้วย พี่จียงโดนไอ้พวกเชี่ยมันรุมอ่า"

 

ถ้าเป็นเวลาปกติมักเน่น้อยของวงก็คงรู้สึกเห็นใจจียงแล้วรีบเข้าไปช่วยทำตัวเป็น พวกเดียวกัน แต่วันนี้ วินาทีนี้ เด็กหนุ่มขอบตาคล้ำยอมรับว่า..........แม้แต่ หน้าหวานๆ ของพี่ชายเขาก็ยังไม่อยากจะเห็น!!

 

"อ้าว! มักเน่ เฮ้ยยยย อย่าเพิ่งทิ้งกันไปดิวะ โอ๊ยยยยย พวกเมิงเลิกยุ่งกับกุได้หม๊ายยยย กุไม่เปลี่ยนชุดน๊า ไม่เปลี๊ยนนนนนน ม๊ายยยยยยยย"

 

เสียงร้องโวยวายระคนโหยหวนของจียงทำให้ชายหนุ่มตัวสูงโย่ง (แถวบ้านเรียก สูงเปรต!) ที่กำลังเดินเข้ามาภายในห้องคอนโดหรูต้องนิ่วหน้าน้อยๆ แต่แล้ว แรงกระแทกจากมักเน่ที่กำลังจะเดินผ่านไปกลับเรียกความสนใจจากชายหนุ่มได้ในทันที............ซึงรี หน้าตาเหวี่ยงๆ แบบนั้น เป็นอะไร?

 

"ซึงรี เดี๋ยว! นี่จะไปไหน แล้วเกิดอะไรขึ้นที่นี่..........ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะมักเน่ ไม่สบายเหรอ?"

 

ถามพลาง ชายหนุ่มตัวสูง (เปรต) ก็เอื้อมมือไปหมายจะแตะที่หน้าผากของมักเน่เพื่อดูว่ามีไข้อะไรรึเปล่า ทว่า อีกฝ่ายกลับปัดมือเขาออกอย่างแรงแล้วจึงพูดเสียงเหวี่ยงๆ ใส่

 

"ไม่ต้อง! ผมไม่เป็นไร ขนาดพวกพี่ๆ ยังไม่สนใจเลย แล้วโจซองฮยองจะมาใส่ใจกับคนแบบผมทำไม!"

 

"เฮ้ยๆ ใจเย็นดิ อย่ามาเหวี่ยงใส่พี่แบบนี้ พี่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลยนะอีซึงรี เถอะ! แล้วไอ้ตัวแสบคนอื่นๆ อยู่ไหนกัน"

 

".........ฮึ! พี่แดซองออกไปโทรหาฮโยรีนูนา ส่วนพี่ท้อป พี่ยองเบ แล้วก็..........พี่จียง ฮึ! ปลุกปล้ำกันอยู่ในห้องโน่นแหละ พี่เข้าไปดูเองแล้วกัน!"

 

พูดจบ มักเน่ของวงก็เดินหน้าง้ำพลางกระแทกเท้าตึงตังออกไปทิ้งให้โจซองมินได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างของเจ้าน้องชายคนเล็กไปด้วยแววตาครุ่นคิด อาการแบบนี้...........อืมมมมมม เดี๋ยวต้องสืบ! แต่ตอนนี้ ก่อนที่จะไปไม่ทันงานไพรเวท ปาร์ตี้เขาคงต้องเข้าไป แทรก การปลุกปล้ำอะไรนั่นก่อนจะดีกว่า เฮ้ออออออ~~~~~

 

เป็นแดนเซอร์ Troop ดีๆ ไม่ชอบกลับต้องมาทำตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็ก (?) หน้าที่นี้ถ้าจะขอส่งคืน คนคนนั้น จะยอมรึเปล่าวะ?

 

"เฮ้ย! ทำอะไรกัน ควอนจี ซึงฮยอน YB ทำไมไม่ไปกันซะที จะได้เวลาปาร์ตี้เริ่มแล้วนะ"

 

น้ำเสียงห้วนขรึมของพี่ชายตัวโย่งที่อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามาทำตา (โคตรจะ) ดุใส่ทำเอาสงครามย่อยๆ ระหว่าง 2 + 1 หนุ่มแห่งวง BIGBANG พลันหยุดชะงัก แต่เพียงไม่ถึง 7 วินาทีต่อมาทั้งจียงและซึงฮยอนก็พากัน แย่ง ตอบคำถามของเขาจนฟังไม่ทัน จนกระทั่ง

 

"Damn! Stop! โตเป็นควายแล้วยังทะเลาะกันเป็นเด็กอยู่ได้ จะไปกันไหม งานน่ะ? จียง พี่ขอร้องล่ะ ช่วยแต่งตัวให้มิดชิดนิดนึงเถอะ ส่วนท้อป เลิกวุ่นวายกับจีมันได้แล้ว ไปๆๆๆ ใครแต่งตัวเสร็จก็แยกย้ายกันไปขึ้นรถไป๊!"

 

เพราะเสียงดุแบบจริงจังของโจซองที่ทำให้ความวุ่นวายทั้งหมดต้องหยุดชะงักลงอย่างจริงจัง (เช่นกัน) หลังจากนั้นไม่นานทั้ง 5 หนุ่มวง BIGBANG พร้อมด้วยโจซองกับสต๊าฟท์อีกส่วนหนึ่งก็ขึ้นรถไปยังสถานที่จัดงานไพรเวท ปาร์ตี้..............และไปถึงก่อนงานเริ่มได้ทันฉิวเฉียดแค่ 7 นาที!!

 

(ตัดฉาก เกือบ 2 ชั่วโมงต่อมา ในผับ xxx สถานที่จัดงานไพรเวท ปาร์ตี้)

 

ณ โต๊ะใหญ่มุมผับซึ่งนอกจากทั้ง 5 หนุ่มวง BIGBANG กับโจซองแล้วก็ยังมีนักร้อง นักดนตรีวงดังจากประเทศญี่ปุ่นนั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วย และตอนนี้หนุ่มๆ สาวๆ ที่นั่งกันอยู่ในโต๊ะก็ต่างกำลังมุ่งมั่น (?) อยู่กับเกมที่เรียกกันสั้นๆ ว่า

 

Kiss

 

มันเป็นเกมที่ว่าด