Special Fiction :  My Hero ชุลมุน วุ่น...วาย รักนาย คุณชาย...บอดี้การ์ด [3]

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

+ เนื้อเรี่อง

 

 

 

(ขออนุญาติย้อนเวลากลับไป)

 

หลังจากที่เด็กหนุ่มสี่คนซึ่งรุมทำร้ายฮงกีเดินออกมาจากบริเวณนั้นได้เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ภาพที่พวกเขาได้เห็นก็คือร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนเอนหลังพิงกำแพงพลางค่อยๆ ปลดคลายเนคไทด์สีเข้มของตนออกอย่างช้าๆ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะเอื้อมไปปัดและรัดเส้นผมดำยาวซึ่งปรกระใบหน้าของตนเอาไว้ด้วยหนังยางเส้นบาง

 

 แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มสี่คนซึ่งทำท่าก้มหัวให้ด้วยท่าทางเกรงๆ กำลังจะเดินผ่านหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่มซึ่งพวกเขามั่นใจว่าคงมีอายุไม่ห่างจากตนเท่าไหร่...........เท้า ของอีกฝ่ายก็กลับตวัดเตะเข้าที่ก้านคอของพวกเขาคนหนึ่งเข้าอย่างแรง!!

 

และเพียงไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมขึ้นพร้อมกับร่างที่ลงไปนอนกอง 'จมกองเลือด' อยู่กับพื้นเพราะ 'ฝีมือ' ของบอดี้การ์ดหนุ่มฝีมือดีแห่งตระกูล 'เชว' จากนั้น ร่างสูงก็ก้าวยาวๆ 'ข้าม' ร่างอันน่าสมเพชของเด็กหนุ่มพวกนั้นไปยังบริเวณสวนด้านหลังของโรงเรียน 


 
หาก ภาพที่เห็นในวินาทีแรกกลับทำให้คิมจงฮุนถึงกับนิ่ง...........งัน

 

ร่างโปร่งที่กำลังพยายามยันตัวขึ้นนั่งมี 'สภาพ' แบบที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น ไม่สิ! ก็รู้หรอกว่าถูกทำร้าย แต่ไม่คิดมันจะว่ารุนแรงและเลยเถิดถึงขนาดนี้! ทั้งสภาพเสื้อผ้าที่ขาดหลุดรุ่ยแถมยังเปื้อนทั้งรอยเท้าและรอยเลือดเกรอะกรัง แล้วยังใบหน้าหวานๆ ราวเด็กผู้หญิงนั่น ทั้งคิ้วขวา ริมฝีปาก โหนกแก้ม และรวมไปถึงใต้คางล้วนเต็มไปด้วยบาดแผลแตกช้ำจนดูแทบไม่ได้

 

และนั่น ที่หลังมือข้างขวาซึ่งตอนนี้ไม่มีผ้าสีสดใสพันเอาไว้อีกต่อไป.............รอยแผลเหวอะหวะจนน่ากลัวแบบนั้น มันเกิดขึ้นเพราะการกระทำของไอ้เด็กนรกพวกนั้นใช่ไหม?

 

".........โอ๊ยยยยย!! พะ พอแล้ว ขอร้องล่ะ อึ่ก! วันนี้........พอซะที! ฉันน่ะ ฉัน..........."

 

"เป็นกระสอบทรายเหรอ โอฮงกี................ฉันถามว่านายเป็นกระสอบทรายให้ไอ้เด็กนรกพวกนั้นเหรอ โอฮงกี!"

 

รู้สึกตัวอีกที จงฮุนก็เดินออกไปหาเจ้าเด็กนั่นแล้ว 'แตะ' เบาๆ ตรงรอยแผลฉกรรจ์จนอีกฝ่ายเผลอคราง 'ขอร้อง' เพราะเข้าใจว่าเขาเป็นไอ้เด็กนรกพวกนั้นย้อนกลับมา แต่ให้ตายเหอะ! เด็กอย่างโอฮงกีเนี่ยนะถึงขนาดเอ่ยปากครวญคราง 'ขอร้อง' คนอื่น?

 

โอฮงกี ฉันเคยคิดว่านายมี 'ศักดิ์ศรี' เหมือนพี่ชายของนาย แต่ตอนนี้..................

 

"..............กี โอฮงกี! เฮ้ย!!"

 

"โอ๊ยยยยยยย!! เจ็บจัง.........ไม่ไหวแล้ว พี่วอนบิน..........ขอโทษ ฮึก! ผมขอ.........โทษ"

 

เพราะร่างโปร่งที่โงนเงนจะล้มทำให้บอดี้การ์ดหนุ่ม 'เผลอ' เอื้อมมือไปรับร่างนั้นเอาไว้ และเมื่อใบหน้าแตกช้ำเซมาซบตรงบ่า สัมผัสอุ่นชื้นกับเสียงสั่นสะท้านที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินก็ทำให้จงฮุนรับรู้ว่า..............โอฮงกีกำลังร้องไห้

 

"โอฮงกี.........ฮงกี ให้ตายเหอะ! นายนี่มัน ไอ้เด็ก........นาย โธ่เว้ย!!"

 

ในที่สุด โอฮงกีก็มา 'สยบ' อยู่ในอ้อมแขนของเขา (?)

 

ร่างโปร่งที่ถูกโอบอุ้มขึ้นจากพื้นอย่างง่ายดายกำลังซบใบหน้าลงข้างแผ่นอกกว้าง ไม่เหลือเรี่ยวแรงและไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำว่ากำลังถูกใครอีกคน 'อุ้ม' ออกไปน แน่นอน จงฮุนไม่สามารถพาฮงกีไปเจอกับพี่ชายของเขาในสภาพแบบนี้ได้ แต่เรื่องราวในครั้งนี้จะถูกปกปิดเอาไว้ได้นานแค่ไหนกัน?

จะอย่างไรวอนบินก็ต้อง 'รู้' อยู่ดีว่าน้องชายของเขาที่จริงแล้วกำลัง 'แบกรับ' อะไรบางอย่างที่ไม่มีใคร นอกจาก 'เจ้าตัว' ซึ่งจะรู้ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไรกันแน่?

 

เถอะ!! คนอย่าง 'คิมจงฮุน' ถ้าต้องการจะรู้อะไรเขาก็ต้องได้รู้! และต่อให้คนในอ้อมแขนจะดื้อรั้นหรือปากแข็งแค่ไหน แต่เขาก็มั่นใจว่าตัวเองมี 'วิธี' ที่จะรู้ความลับของอีกฝ่าย............ไม่เชื่อก็คอยดู!!

 

เวลาต่อมา หมู่บ้านตระกูลเชว..........คอนโดชั้น 4 ห้องของสองพี่น้องตระกูลโอ

&nbs